Hepimizin sevdiği kişiler olmuştur. Aralarından bazılarını ise biraz farklı sevmişizdir. Ne arkadaş olarak ne de yâr olarak benimsemişizdir. Ayrıdır yani yerleri. Benim için de “Tv’deki Kız” böyle. O’nu tv’de görmek her zaman heyecan verdi bana. Umarım daha uzun yıllar orada olur.
Keyifli Kal Tv’deki Kız…
Sen ve ben ikimiz
Camdan evimiz
Sesin çok uzak bana
Tv’deki Kız…
Kalk gidelim desem
Boş boş bakar anlamazsın
Camdan yüzünü öpsem
Tv’deki Kız…
Elin yüzüzn var ama
Kokunu bilmem, sıkıldın galiba
Birgün yanına gelsem tanır mısın?
Tv’deki Kız
Sen ve ben ikimiz, camdan evimiz
Sesin çok uzak bana tv’deki kız
Uyu, yoruldun, uyu
Hep yüzün gülüyor orada
Yolda seni gördüm mutsuzdun galiba
Bugün yanına geldim, tanımadın
Tv’deki Kız…
Aptal kutu, yoruldun
Uyu…
Sadece kardeşim ve ben. O güzel günlerin hatrına, yemyeşil çimenlerde taze bir çiçek gibi açmış iki temiz yüreğin hatrına… Yıllar, elbette ki size hissettirmediği gibi bana da hissettirmedi nasıl da çabuk yitip gittiğini… Meğer sadece mutlu anlarımızmış yaşamak dediğimiz şey… Hep olduğu gibi yine, o güzel günleri tekrar yaşamayı dileyeceğiz. Geçen zamanın farkına varmadan içinde olduğumuz ânın, aslında o güzel günlerden biri olduğunu anlayamadan yaşayacağız yine. Olsun ben yine de bir gün o güzel günlerden birini tekrar yaşayacağımı umut ederek yaşayacağım.